Autopech in de Atacama woestijn en geen dorp, mens of zendmast te bekennen

auto in Atacama woestijn Chili

Soms heb je van die gebeurtenissen op reis die je voor altijd bijblijven. Omdat ze zo bijzonder waren, omdat je ergens zo ontzettend van onder de indruk was, omdat iets super mooi, leuk of spannend was of omdat iets ineens totaal anders loopt dan gepland. Dit is zo’n gebeurtenis die in die laatste categorie valt. Onze auto stopte er namelijk mee. Deed helemaal niks meer. En dat op ruim 4000 meter hoogte. Dan bel je de wegenwacht toch gewoon zul je nu misschien denken? Nou, verrassing… zo werkt dat in Chili dus niet. Lees hier mijn verhaal over die ene keer dat we autopech kregen middenin de Atacama woestijn en met geen mens, dorp of ander teken van leven te bekennen. Nou ja, op een paar schattige vicuña’s na dan.

ROADTRIP DOOR DE ATACAMA WOESTIJN

Vrolijk zwaaien we ‘s ochtends de eigenaresse van ons verblijf uit, hasta luego!  Proviant hadden we de dag van te voren al ingeslagen, dus we zaten lekker op tijd in de auto. Muziekje aan, raampje open en gaan met die banaan. Met andere woorden: maximaal genieten. Mijn vriend manoeuvreert de Toyota Hilux behendig over de stoffige weggetjes en niet veel later arriveren we bij twee prachtige meren. Het is hier nog lekker rustig en we nemen uitgebreid de tijd om hier rond te kijken en onze boterhammen op te eten.

laguna miscanti Atacama Woestijn Chili

Nog steeds met een opperbest humeur rijden we verder richting het zuidoosten. We komen slechts een handjevol andere mensen tegen en genieten volop van alles wat we zien. Het is bijna niet met woorden te omschrijven, maar de Atacama Woestijn is alles. Alles en toch ook weer niets. De ruige vulkanen worden hier afgewisseld met prachtige meren en dikke zoutkorsten. Zo’n anderhalf uur later parkeren we de auto bij Laguna Tuyajto. We wandelen hier wederom op ons gemak wat rond en vergapen ons aan het landschap. De natuur is hier zó ruig. Zo wild en uitgestrekt. Dit is hoe Moeder Natuur het bedoeld heeft.

Na deze stop rijden we weer verder en zetten we koers naar de volgende stop: Piedras Rojas en Salar de Talar. Ongelofelijk, een plek zo mooi als dit heb ik nog nooit gezien. Aan de ene kant schittert de dikke witte zoutkorst in de zon, terwijl aan de andere kant van de weg een aantal vicuña’s grazen. Van een afstandje bekijken ze mij net zo nieuwsgierig als ik hun. We zoeken een fijne rots uit om op te zitten en toveren onze snacks tevoorschijn.  Zo zitten we daar gewoon maar te zitten. Te genieten van dit o zo spectaculaire landschap en de kleine pluizenbolletjes om ons heen.

San Pedro de Atacama Woestijn Chilivicuna's in Atacama woestijnpiedras rojas Atacama Woestijn Chili

EN DAN… AUTOPECH

Als in de zevende hemel lopen we weer terug naar de auto. Klaar voor de volgende rit. Nietsvermoedend beginnen we te rijden als na een aantal meters de motor ineens uitvalt. Huh,  qué ésta pasando?  We proberen de auto nog een keer te starten. En nog een keer. En nog een keer. Maar er gebeurt helemaal niets. Niks. Noppes. Nada. Ik kijk om me heen. Staan we dan. In de middle of *** nowhere. Ik haal mijn telefoon – tegen beter weten in – tevoorschijn, maar zie meteen dat dit geen zin heeft. Geen bereik. Daar was ik al bang voor. Dan herinner ik me een busje met toeristen dat we op de heenweg hadden gezien, een paar honderd meter terug. Zo snel als ik kan, en dat is niet zo heel snel op deze hoogte, wandel ik bergop in de richting waar dit busje geparkeerd stond. Helaas. Niets of niemand meer te zien.

autopech atacama woestijn Chili

Inmiddels zijn we ruim een uur verder en hebben we nog steeds geen auto of mens gezien en het dichtsbijzijnde dorp – Socaire – is 60 kilometer verderop. Staan we dan. Hoewel ik eerst nog best optimistisch was, begin ik nu toch een beetje nerveus te worden. Moeten we vanavond in de auto slapen? Overleven we dat wel in deze kou? Komen we hier ooit nog weg? Ja hoor, hoewel ik mezelf het liefst omschrijf als een relax en super down to earth persoon, kwam op dit moment toch weer eens de dramaqueen in me naar boven.

Terwijl ik mokkend op een plannetje zit te broeden hoor ik in de verte ineens het ronkende geluid van een pick-up truck. Ik voel een golf van opluchting door mijn lijf stromen en ren als een gek in de richting waar het geluid vandaan komt. Wild met mijn armen wapperend probeer ik de aandacht te trekken. Met succes, want niet veel later stopt een drietal vriendelijke Chilenen bij onze wagen. Samen met mijn vriend onderwerpen ze de auto nogmaals aan een inspectie. Nope, dat gaat ‘m niet meer worden. De heren bieden aan om de auto af te slepen naar Socaire, het dichtstbijzijnde stadje zo’n 60 km verderop. Daar is in ieder geval telefonisch bereik en dus gaan we maar wat graag op hun aanbod in.

autopech in Atacama woestijn

Provisorisch wordt er een touw aan onze wagen vastgeknoopt en beginnen we aan een helse rit terug. Een auto afslepen in de bergen is toch wel andere koek dan op onze Nederlandse vlakke wegen. Zeker bergaf is dit absoluut geen pretje en wordt er af en toe flink op de rem getrapt. Ik weet op dat moment nog niet wat ik vervelender vind, autopech in de middle of nowhere of met samengeknepen billen in deze auto zitten. Na zo’n 2.5 uur rijden bereiken we Socaire en haal ik opgelucht adem. Nou ja, in ieder geval voor even. We bellen met de verhuurmaatschappij maar die blijken niet heel behulpzaam te zijn. Dan maar bellen met de Nederlandse tussenpartij. Ook dat brengt ons niet verder.

We brengen de auto daarom naar een lokale garage maar daar komen ze al snel tot de conclusie dat ze niets voor ons kunnen betekenen. Kak. Inmiddels is bijna avond en begin ik me steeds meer zorgen te maken. José, één van onze helden in nood, besluit nog één keer te bellen met de verhuurmaatschappij. Anders dan in de voorwaarden staat vermeld, willen ze geen nieuw voertuig brengen naar Socaire. Maar wél naar San Pedro. Voor ik het goed en wel in de gaten heb wordt het touw weer vastgebonden en dirigeren José en Claudio ons naar de auto. Serieus? Gaan ze ons dat hele stuk nog afslepen? Voor de goede orde: dat is nog eens ruim 90 kilometer!

Het duurt uiteindelijk nog bijna 4 (!) uur voordat we de auto veilig hebben teruggebracht naar San Pedro de Atacama. Een helse rit later en in het pikkedonker komen we aan. En daar staat inderdaad de verhuurder op ons te wachten. Met takelwagen. Maar zonder nieuwe auto voor ons. Een discussie en heel wat tranen later (ja, ik huil als ik boos en moe ben) wordt de Hilix uiteindelijk afgesleept. Ik ben kapot. Heb honger. En kan niet anders dan concluderen; when life gives you lemons, make lemonade. Of in ieder geval een heerlijke, ijskoude Pisco Sour.

Die ijskoude Pisco Sour werd gedronken. En uiteraard deden we dat mét onze nieuwe vrienden. Samen met José en Claudio zochten we een gezellig restaurantje op waar we ze trakteerden op een heerlijke maaltijd, biertjes en die o zo heerlijke Pisco Sour. We brachten een toost uit. Op dit avontuur. Op onze nieuwe vrienden. En op het feit dat behulpzame mensen dus nog echt bestaan. En hoewel we ze nooit genoeg konden bedanken voor wat ze die dag voor ons hebben gedaan, weten we één ding zeker: deze twee mannen hebben voor altijd een plekje in ons hart. Wat een helden.

Meer inspiratie voor een rondreis door Chili? Dit vind je misschien ook leuk:

reistips rondreis Chili

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.