Bijzonder: dineer in het donker in Ho Chi Minh

Een bijzondere reis moest natuurlijk bijzonder worden afgesloten. En hoewel ik Ho Chi Minh zelf niet zo speciaal vond (sorry Ho Chi Minh fans), vond ik dit restaurant dan weer wél heel erg leuk. Op onze laatste avond in Vietnam dineerden wij namelijk in het donker. Nu is het niet perse nodig om tips voor restaurants in Vietnam te delen, eten kun je hier namelijk bijna overal gewoon heel erg lekker. Maar het is vooral het concept van Noir dat ik heel bijzonder vond. Vandaar dus toch een blogpost over dit fijne restaurant in Ho Chi Minh. Lees je even mee?

 Lees ook → 3 weken Vietnam: de ideale route voor een rondreis

ZEG MAAR DAG TEGEN DE MENUKAART

Restaurant Noir, de naam verklapt het al een beetje. Noir. Zwart. Dineren in het donker. Eng? Ja, een beetje. Want hoewel de Vietnamese keuken me tijdens onze rondreis slechts één keer teleur wist te stellen, voelt het toch een beetje vreemd om de controle uit handen te geven. Geen menukaart waar je kunt kiezen uit verschillende soorten verse springrolls, heerlijke Vietnamese noodlesoep of andere lekkernijen zoals Bo La Lot. Nope, hier ben je overgeleverd aan het menu van de dag. En dát is dus niet bekend. Uiteraard kun je van te voren eventuele allergieën doorgeven en even overweeg ik om een hele lijst door te geven met dingen die ik niet lust. Maar dat zou de pret van dit experiment natuurlijk verbergen. Want zeg nu zelf, eten we niet heel erg vaak met onze ogen? Ik schud daarom braaf dat ik geen allergieën heb en word zowaar nog nerveuzer dan ik al was. Ik ben namelijk zo’n type dat iets bij voorbaat al niet lust, omdat ik het er a) niet lekker uit vind zien of b) vooral denk dat ik het niet lust. Het idee alleen al dat me nu van alles kan worden voorgeschoteld bezorgt me dan ook de kriebels..

NIET LANGER MET JE OGEN ETEN

We krijgen een blinddoek voorgebonden en worden stapje voor stapje richting onze tafel geleid. Ik zie dus echt helemaal niks. Niks. Noppes. Nada. Vervolgens tasten we voorzichtig de tafel af op zoek naar het bestek en de glazen. Bizar wel. Niet veel later worden onze drankjes gebracht en krijgen we de eerste gang voorgeschoteld. Er wordt zenuwachtig gelachen.. wie gaat de eerste hap nemen? Ik besluit meteen maar door de zure appel heen te bijten en durf als eerste van ons gezelschap te proeven. Wie had dat gedacht? Voorzichtig neem ik een eerste hapje. Vooral héél klein, want hallo.. wie weet wat er op mijn bord ligt. Ik laat de smaken rustig op me in werken. Ik proef van alles. Maar wát ik precies proef weet ik niet. De overige tafelgasten besluiten me te helpen en nemen ook een eerste hap. Er wordt over en weer gediscussieerd over wat we nu precies aan het eten zijn en wát we nu precies proeven. Is het rundvlees? Of toch kipdijfilet? En proeven we nu kaneel? En gember? En niet ook een vleugje koriander? En welke groenten zijn we eigenlijk aan het eten?

Met z’n vieren proberen we alle gerechtjes, 12 maar liefst, te ontcijferen. Van sommige zijn we ontzettend zeker en van andere weer totaal niet. De echte verassing komt echter pas wanneer we de blinddoeken weer af mogen en we te horen krijgen wat we deze avond hebben gegeten. Met sommige gerechtjes zaten we helemaal goed, andere totaal niet. Germ, de gastheer, vroeg wat ons favoriete gerechtje was. Mijn favorieten van de avond bleken eend en inktvis te zijn. Ik wist niet wat ik hoorde en schaamde me diep. Een aantal jaren eerder, tijdens mijn eerste kerst bij mijn schoonfamilie thuis, had mijn schoonmoeder namelijk eend klaargemaakt. Want ze vond het zo leuk dat ik kwam eten en had flink uitgepakt. Maar ja.. eend hoorde destijds nog in de categorie van gerechten waarvan ik DACHT dat ik het niet lustte.. En dus had schoonmoeders zich voor niks uitgesloofd.. En met inktvis ging dat trouwens net zo. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om inktvis te eten, want hallo.. dat ziet er toch ook gewoon niet lekker uit?

En dat is, wat mij betreft, de kracht van dit concept. We zijn zo gewend om met onze ogen te eten, dat we dingen niet eten omdat het er niet of minder lekker uitziet of andersom. Maar wanneer dat wegvalt, val je terug op je andere zintuigen. Ineens ben je veel bewuster bezig met de smaak, de textuur en de geur van het eten en registreren je hersenen enkel nog of je iets lekker vind en of je de textuur en geur prettig vind. Je kunt niet meer terugvallen op je ogen, die bij voorbaat al signaaltjes naar je hersenen sturen dat iets niet lekker is omdat het er niet lekker uit ziet of omdat er iets op je bord ligt waarvan je DENKT dat je het niet lust.. En ook het herkennen van kruiden wordt een heel stuk lastiger wanneer je de kruiden zelf niet kunt zien. En ineens proef je hoe wortel, paprika, kip of kaneel écht smaak. Vreemd toch? Hoe bepalend onze ogen zijn in wat we proeven en in wat we wel of niet lekker vinden? In hoe we smaken weten te herkennen? Het deed me een beetje denken aan de kinderfeestjes van vroeger, waar je geblinddoekt een hap pasta of pindakaas mocht proeven en raden wat het was. Doodeng vond ik dat. Bang dat iemand me een lepel sambal of appelmoes – de horror – in mijn mond zou stoppen. Een etentje bij restaurant Noir is hier eigenlijk gewoon de volwassen versie van. Geen appelmoes of pindakaas, maar verfijnde gerechtjes met liefde bereidt. Ik vond het in ieder geval een hele bijzondere en leuke ervaring en raad het iedereen aan!

PS. Foto’s van het eten heb ik dus niet want het is er dus donker. Duh

RESTAURANT NOIR: MEER DAN DINING IN THE DARK

Niet alleen het concept van dineren in het donker maakt restaurant Noir zo uniek. Er zit namelijk veel meer achter. Restaurant Noir biedt namelijk werkgelegenheid voor mensen die blind/slechtziend zijn. En dat is mooi, want in Vietnam zijn de baankansen voor mensen met een handicap slecht. Zo heeft maar liefst 95% van de blinde mensen in Vietnam geen baan. De bediening bestaat dan ook louter uit blinde en slechtziende mensen. En dus ben je niet alleen veel bewuster bezig met smaak en geur, maar krijg je een uniek kijkje in het leven van blinde en slechtziende mensen. Een etentje bij Restaurant Noir is voor Vietnamese begrippen niet goedkoop, maar de ervaring maakt het iedere cent waard.

Restaurant Noir
Lane 178 Hai Ba Trung, Dakao, District 1, HCMC, Vietnam
www.noirdininginthedark.com 

Meer reisinspiratie voor Vietnam? Dit vind je misschien ook leuk:

ONTDEK ALLE BLOGS OVER VIETNAM

4 Comments

  • Jeanine schreef:

    Wat gaaf dit. Bestaat dergelijk concept ook in Nederland? Lijkt me zo leuk!

    • Ontdek de wereld mee schreef:

      Ohhh zie nu dat ik dit bericht helemaal over het hoofd gezien heb. Sorry! Ik heb dit concept nog nooit in Nederland gezien, zou een leuke business kunnen zijn denk ik!

  • Anneke Verlinden schreef:

    Ik vind het jammer dat ik dit restaurant heb gemist. Het lijkt me heel spannend maar wel een unieke ervaring.

    • Ontdek de wereld mee schreef:

      Hoi Anneke,

      Ik weet niet wanneer je in Vietnam bent geweest, maar dit restaurant zit er nog niet zo heel erg lang. Het concept is indd ontzettend gaaf, alleen de maatschappelijke gedachte erachter vond ik al super (en dan was het eten ook nog eens heel erg lekker) Mocht je nog eens in HCM zijn, weet je in ieder geval waar je moet gaan eten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.