Wandelen in Schotland, ik deed het!

Een heeeele tijd geleden hebben jullie gelezen dat het nieuwe jaar in het teken stond van nieuwe plannen. En daarna was het ineens angstvallig stil op mijn blog. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik óók stil heb gezeten. Helemaal niet zelfs. Afgelopen week bracht ik namelijk al wandelend door in het ruige Schotland. En hey, we hadden maar één dag regen. Valt dat even mee hè? Benieuwd hoe het wandelen in Schotland me is bevallen? Lees dan vooral even door.

Iets later dan gepland vliegen we vanuit Düsseldorf naar Glasgow. Zo’n twee uur en een spannende doorstart later halen we onze bagage op en zetten we koers richting Fort William. Het beginpunt van onze route. Busritjes zijn normaal gesproken niet echt ‘mijn ding’, maar tijdens de drie uur durende reis kijk ik mijn ogen uit. De ene na de andere wauw volgden elkaar in rap tempo op. Genieten.

Die busrit bleek echter nog lang niet het hoogtepunt van de reis. In de dagen die volgden, ontdekten we Schotland verder te voet en moest ik mezelf af en toe even knijpen. Was ik hier echt? Deed ik dit echt? Jep, het was echt zo. De East Highland Way bracht ons in zes dagen van Fort William naar Aviemore. Een route van zo’n 132 kilometer. Lieflijke weiden met schattige wollen pluizenbolletjes wisselden zich af met ruige landschappen en sprookjesachtige bossen. En hoewel mijn voeten af en toe toch wel protesteerden, deed dit alles de pijn al snel vergeten.

Achter iedere bocht lag een nieuwe verassing op ons te wachten en het ene uitzicht was nog mooier dan het ander. Dag vier was wat mij betreft het absolute hoogtepunt. Een prachtige tocht dwars door Glen Banchor. In de wijde omtrek geen mens, schaap of huis te bekennen. Een typische gevalletje ‘Lon en D. alleen op de wereld’. Heerlijk.

En dan de mensen. Alsof die prachtige woeste natuur nog niet genoeg was, werden we door de B&B-eigenaren flink in de watten gelegd. Cakejes, brownies en ander lekkers in overvloed. Om nog maar niet te spreken over de ontbijtjes met pannenkoeken, verse sapjes en fruit. Schotten nors? Nope, absoluut niet.

Tja, ik heb me dus prima vermaakt en kijk terug op een prachtige eerste wandelvakantie. En hoewel ik er stiekem toch wel tegenop zag (Kan ik dat wel? Wat als het alleen maar regent? Vind ik dit wel leuk?), durf ik te zeggen dat dit één van de gaafste dingen is die ik ooit gedaan heb. Zelf navigeren met een boekje door de natuur en dan dat gevoel van ‘yes I did it’ aan het einde van een lange tocht. Dat kan toch (bijna) niet mooier? Ik geniet nog even na en droom stiekem alvast over een mooie wandelbestemming voor volgend jaar. Tips.. iemand?

Psstt.. volg jij me al op social media?
Je vind me op Facebook, Twitter en Instagram

6 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *