De andere kant van Kaapstad: op bezoek bij de Sunrise Kids

Het is nog donker wanneer we de huurauto voor de deur van Chris en Bonnie parkeren. We zijn amper uitgestapt of we worden al met een dikke knuffel ontvangen. Vandaag staat in het teken van meer leren over het leven in het township Capricorn en Chris is onze gids. Het is de eerste keer dat ik een township ga bezoeken en dat voelt wat onwennig. Gelukkig weet Chris dat gevoel snel bij me weg te nemen: zonder mensen zoals ik moeten de Sunrise Kids zonder ontbijt naar school. En dat gun ik niemand.

SUNRISE KIDS: NAAR SCHOOL MET EEN GOED GEVULDE MAAG

Het is februari 2007 als Chris en Bonnie per toeval belanden in het township Capricorn. In Capricron wonen duizenden mensen die letterlijk niets hebben: veel kinderen gaan dan ook zonder ontbijt naar school. Dat raakt Chris en Bonnie recht in hun hart, want op een lege maag leren dat lukt niemand. Het project ‘Sunrise Kids’ is geboren. Ze begonnen met ontbijt uitdelen in Capricorn op twee ochtenden in de week. Inmiddels ontvangt de stichting voldoende donaties om kinderen iedere schooldag en op twee locaties van een ontbijt te voorzien. Vriendlief en ik lopen een dag met Chris en de lokale vrijwilligers mee en sluiten dit initiatief direct in ons hart.

ONTBIJTEN IN HET HART VAN CAPRICORN: EEN BIJZONDERE ONTMOETING MET MIKKIE EN PUMLA

We stappen in de wagen van Chris en rijden richting Capricorn. Een kort ritje volgt, want slechts op een steenworp afstand van waar Chris en Bonnie wonen doemt een heel andere wereld voor ons op. Het is gek hoe enkel een weg een letterlijke scheiding betekent tussen rijk of arm. We parkeren de wagen en worden meteen vrolijk begroet door een groepje kinderen. Ze zijn er vroeg bij. We lopen naar binnen en worden aan het werk gezet: de tafel moet worden gedekt, tafels en stoelen worden neergezet en de pap moet warm worden gemaakt. Na een klein kwartiertje zijn we klaar en stroomt de kamer van Mikkie vol met kinderen, klaar om hun buiken te vullen met de zoete pap. We scheppen de borden van de kinderen vol, gooien er een extra lepel suiker in en slaan het tafereel vanaf de zijlijn gade. De kinderen zijn wat verlegen, maar als ik een gesprek aanknoop met een vrolijk meisje van een jaar of 5 dan is het hek van de dam. Er wordt een heus vragenvuur op ons afgevoerd en mijn telefoon vinden ze maar wat interessant. Vooral wanneer ik ze de selfiemodus laat zien. Hilariteit alom. Wanneer de kinderen hun bord leeg hebben gegeten, ruimen we de tafels af en wordt er nog wat geknuffeld. Bijzonder hoe snel de kinderen ons in hun hart sluiten. En andersom.

Vanaf Mikkie rijden we een stukje verder naar het huis van Pumla. Met een dikke knuffel en lach worden we door haar ontvangen. Iedere ochtend komen de wat oudere kinderen bij Pumla thuis om een bord zoete pap te eten. De kinderen zijn niet alleen een stukje ouder, maar vooral ook een stuk drukker en vrijer. Ik ben amper binnen of er wordt al gevochten wie naast me mag zitten. De oudere jongens vinden ook vriendlief maar wat interessant. Met zijn 1.90 maakt hij schijnbaar indruk en ze zijn benieuwd of hij dan toevallig ook basketbal speelt. Als hij aangeeft niet te kunnen basketballen maar wel een balletje te kunnen trappen, wordt er meteen een soort van bal tevoorschijn getoverd. Hij is voorlopig wel even zoet. Ondertussen help ik Pumla met het opdienen van de pap en zijn de jonge dames vooral geïnteresseerd in mijn eigen liefdessprookje. Waar heb ik mijn vriend leren kennen? Hoelang zijn we al samen? Zijn we getrouwd? Komen er baby’s? Over nieuwsgierige aagjes gesproken. Wanneer ik ze op mijn beurt vraag of ze zelf ook een vriendje hebben of verliefd zijn kijken ze me aan alsof ik gek ben geworden. Want jongens.. daar moeten ze voorlopig (gelukkig) toch echt nog niet aan denken..

(OVER)LEVEN IN EEN WIRWAR VAN STRAATJES

Het raakt me als Chris ons meer vertelt over de verhalen van de kinderen en het leven in Capricorn. Veel kinderen missen een biologische ouder, omdat ze zijn overleden, verslaafd zijn of lid zijn van een bende. Ook die kant van het township zien we als we verder rijden door Capricorn. Verkrachtingen en geweld zijn aan de orde van de dag. Ik moet even slikken, maar als ik de lachende gezichten zie van al die (kleine) kinderen dan leg ik me er bij neer. Dit is hoe hun leven in Zuid-Afrika is, het is hun realiteit. Blij ben ik wel dat er ook kinderen zijn die met een beetje hulp van buitenaf ook in staat zijn om toch te gaan studeren en daarmee een meer rooskleurige toekomst tegemoet zien. Zo sprak ik met Matthew, een jongen van een jaar of 14 die dankzij de hulp van Chris en zijn stichting toch kan gaan studeren. Hij droomt van een toekomst buiten Capricorn en als ik hem hoor praten weet ik zeker dat dit hem gaat lukken. Hartverwarmend. Maar niet ieder kind is zoals Matthew, het merendeel van de kinderen vind het leven in Capricorn namelijk ook wel prima.. ze zijn tenslotte niet anders gewend en weten niet beter. En ook dat is prima, heb ik geleerd.

GELUKKIG MET WEINIG

Township zijn uniek. Ze zijn met niets ter wereld te vergelijken. Ik vond het dan ook een voorrecht om met open armen te worden ontvangen in de kleine huizen die we bezochten. Het ene huis nog kleiner dan het ander. Het ene huis gebouwd van baksteen, het ander huis slechts van golfplaat. Maar wat alle huizen die ik heb bezocht gemeen hadden: het huis zat vol met liefde. Liefde voor hun Capricorn, voor hun vaderland, maar vooral ook voor hun kinderen. Hoewel de inwoners van Capricorn ons trots de mooie en minder mooie kanten van hun Capricorn laten zien, is het is geen attractie. Het is een way of life. En soms een verdomd harde way of life. Maar als ik de kinderen dan gelukkig zie spelen met iets wat lijkt op een bal gemaakt van afval, dan besef ik dat we eens wat eerder tevreden moeten zijn en ons moeten beseffen dat we ons echt in onze handjes mogen knijpen.

ZELF MET CHRIS OP PAD DOOR TOWNSHIP CAPRICORN

Wil jezelf kennis maken met het echte Capricorn? Dan kan ik je een dag met Chris van harte aanbevelen. Chris kent de mensen en de weg in Capricorn en laat je op een veilige manier en weg van het massatoerisme het echte Capricorn zien. Je ontmoet lokale mensen die er dag in dag uit het beste van weten te maken, maar ziet ook de ellende die bij het leven in een township komt kijken. Onveilig heb ik me slechts op één moment gevoeld, maar toen werden we vakkundig en snel door Chris weggeleid. Extra fijn: een deel van het geld dat Chris met zijn tours verdiend vloeit direct terug naar Capricorn voor ontbijt, voor huiswerkbegeleiding of spelactiviteiten.

Meer lezen over Zuid-Afrika? Dit vind je misschien ook interessant:

Lees hier alle verhalen over Zuid-Afrika

4 Comments

  • Els schreef:

    Jeetje! 😯 Foto’s zijn confronterend. Sta je zo eigenlijk niet bij stil. Mooi initiatief van Chris en Bonnie! 👍

    • Ontdek de wereld mee schreef:

      Zeker een mooi initiatief! Sinds mijn ontmoeting met Chris en Bonnie ben ik trouw sponsor van de stichting 🙂 Mocht je ooit nog eens in Kaapstad zijn… dan weet je wat je zeker niet mag overslaan 🙂

  • Jacqueline schreef:

    Heftig en herkenbaar. Ik heb 3 jaar geleden een township bezocht in Johannesburg. Schrijnend om te zien, maar inderdaad een eye opener. Soms heb je dat inderdaad even nodig. Mooi en respectvol geschreven trouwens, dat mag ook gezegd worden. Groetjes, Jacqueline.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.